Ziek!

Rexi-Ziek

Invaliditeits-test; gelukkig niet nodig…. Wel beter als dragen.

R2

Tot 10-2-2013 wandelde ik s’morgens eerst 2,5 uur met Rexi zodat hij onbeperkt van al het lekkers op de velden kon genieten. Naast aardappelen en voederbieten is het menu in Montfort uitgebreid met asperges. (hij weet ze op te graven en heeft er inmiddels veel meer op dan ik)

Vervolgens samen zwerven door de bossen waar ik foto’s maakte, met bomen sleepte of bij “onze” boom mijn ochtend-gymnastiek deed; dit betekende voor Rexi dan weer een broodnodige pauze.

Op die dag werd hij ineens ziek en kon niets meer. Ik moest hem naar het plasveldje dragen.

Ik dacht dat het gebeurd was. Sinds Scherpenisse voel ik immer groeiende bulten; goedaardig volgens de DA in Bergen op Zoom maar ik twijfelde. De 2e dag gaf ik hem, bij wijze van test, een pijnstiller. Binnen een half uur stond hij weer op 4 poten; wonderlijk. Ondanks heel voorzichtig meegaan met zijn kunnen, was het niet stabiel.

Op 27-7-2013 ging ik naar de DA met Rexi; Ik kon niet anders, al weken was ik stiekem aan het afscheid nemen. Het leek in eerste instantie ernstig; ook volgens DA Kristine. Gelukkig was er tijd om direkt met alle onderzoeken te beginnen. Alleen werd er niets gevonden. Geen kanker maar inderdaad grote vetbulten en geen direkte verklaring voor het niet meer kunnen lopen.

Uiteindelijk blijkt het artrose te zijn dus aan de Metacam voor de rest van zijn leven. Het gaat snel minder. Thuis slaapt hij veel en lopen is ondanks de opgevoerde, en nu dagelijkse, dosis nog steeds op het korte rondjes niveau. Beter iets dan niets. Zolang als hij gelukkig is ben ik dat ook. Geen pijn is het motto. Naast vanzelfsprekend een hond-waardig bestaan.

Advertenties