Beestenbende

Beestenbende: Over Hond, Poes en Opvang

Mijn eerste Beestenbende was met vriendin Peggy in Kruiningen. De allereerste poes hebben wij ergens in Brabant gekocht. De twee broertjes, uit West-Vlaanderen, die daarna kwamen konden wij zo meenemen. Wij gingen voor 1 maar ze waren zo lief samen… prompt daarna kwam een collega van Peggy met een baby/allergie-probleem….Dan heb je er zomaar 4….. Na ons afscheid zijn ze met Peggy mee naar BE gegaan; weer terug naar NL en sinds eind 2014 wederom bij mij.

Tot aan de laatste termijn van mijn burn-out in 2004 had ik geen huisdieren: paste niet in mijn drukke bestaan. Geconfronteerd met bipolair als onderdeel waar ik niet meer omheen kon; maar bovenal de ontwikkelde straatvrees. Via Parnassia in Den Haag kon ik een “angst-training” verkrijgen. (staat niet meer op hun site: check IPZO)  Je gaat dan met een groep door de bij jouw bestaande angst heen. Dat boezemde mij al veel te veel angst in. Ik besloot een hond te nemen. Immers een hond dwingt je om naar buiten te gaan. Peggy had drie eisen: 1.hij moet Rex heten en 2. het moet een Labrador zijn en tot slot zij wilde een poes. Eerlijk gezegd wist ik niets van Labradors, maar ging internet afspeuren, en vond twee geschikte nestjes (qua foto en tekst), een dierenasiel kwam destijds nog niet bij mij op. De ene vroeg een pak meer dan de ander. Kortom ik belde per ongeluk de ene….. Dat ontdekte ik echter pas toen ik al “verkocht” was; het drolletje (heel jong – mocht nog niet mee) zat al op schoot…. Rexi is geboren op 7-10-2004  in Terhole (Zeeuws Vlaanderen) en naar later bleek, hij had al snel enorme poten, een echte Labrador retriever. Samen telkens een lantarenpaal verder het dorp ingelopen totdat wij samen dagenlang langs Westerschelde en door de polder zwalkten: fantastisch! Zwemles kreeg hij bij de sluis van Hansweert. Al gauw ging het van zandplaat naar zandplaat.

Den Haag was zijn volgende plek; rennen en zwemmen in Madestein / Uithof en zwalken door de duinen van Scheveningen tot Hoek van Holland. Totdat de gemeente met vele, vele “hondse” verboden kwam.

Natuurlijk heb ik met hem het een en ander meegemaakt. Blijvend was de breuk van het sesambotje in zijn linkervoorpoot….vraag mij niet hoe het komt…op een gegeven moment ging hij steeds meer mank lopen. Verwijderen, zei een gespecialiseerde kliniek; heeft hij niet echt nodig; aldus geschiedde. Echter de eerste operatie werd niet volledig uitgevoerd en er was een tweede nodig bij een nog betere kliniek. Dit drama heeft een half jaar geduurd. Bij tijd en wijle kwam het mank lopen terug; evenals de pijnstillers. Het bleef opletten. Bij de eerste signalen; minder wandelen en aan de lijn.  Ik heb de langste uittreklijn gekocht die er was: 8 m.

In Kruiningen hadden wij een hele troep konijnen en cavia’s. Rexi is daarmee opgegroeid en dus ook met groenten want zijn snufferd stond er altijd bij en hij wilde natuurlijk mee-eten. Daarnaast scoorde hij aardappels, suiker- en voederbieten op het Zeeuwse land. Al snel vond hij de asperges rondom Montfort.

Rondom Montfort 29-8-2012-2

Door mijn psychische gesteldheid had ik, met name in het begin, absoluut geen overwicht. Wij zijn van de hondenschool afgestuurd omdat Rexi iedereen afleidde (net zijn baasje) maar kregen van Arno en Lémone thuis privé les, waar ik ze eeuwig dankbaar voor ben. Later nog een speurkursus bij Lémone gedaan; iets wat hij zeer goed bleek te kunnen.
Rexi

Naast de vele verbouwingen en verhuizingen van ondergetekende heb ik hem gedurende mijn “klusbedrijf” periode altijd meegenomen. In de Opel Combo stond destijds zijn bench ingebouwd tussen het klusgereedschap. Het waren klussen van lange duur (2 wkn tot een paar maanden) Vaak hadden wij het rijk alleen en mocht hij gewoon binnen zijn. Maar zelfs als de opdrachtgever thuis was mocht hij op zijn minst in de tuin. Zo niet ging ik er niet aan de slag. Het leuke is dat je overal waar je komt de omgeving leert kennen; hij moet immers uitgelaten worden.

10-8-2015 om 13 uur RexiPexi vredig thuis ingeslapen.

10-8-2015 om 13 uur RexiPexi vredig thuis ingeslapen.

Toen ik las over de overvolle asielen in BE. Ben ik, augustus 2008, poolshoogte gaan nemen in Wommelgem, alwaar een poesje (= Kleintje 1-6-2006) al meer dan een jaar in het asiel zat. Overigens was er niets mis met het asiel. Vol, ja, maar dat lag niet aan hun. Ik mocht haar pakken, wat geen sinecure was, verwildert en angstig, zelfs na het aantrekken van handschoenen kreeg ik nog een flinke haal in mijn gezicht. Wist zij veel. Kleintje was ziek en zielig. Er was een ingrijpende operatie nodig om haar weer enigszins leefbaar te krijgen en veel, heel veel van al het goede. Nu is zij mijn Kleintje; altijd in de buurt ook als ik slaap. Toch alweer jaren lang immens gelukkig.

Zondag 13 september 2015 om 19.40 na een korte hevige strijd in mijn handen overleden.

Zondag 13 september 2015 om 19.40 na een korte hevige strijd in mijn handen overleden.

De volgende grote happening was een hulpkreet van het Dierenthuisje. Ik kwam terecht in een schitterend huis stampvol kittens. In eerste instantie kwam ik voor Biekie. Vijandig tegen mensen en zwart dus niemand wilde haar hebben. Tot ieders grote schrik pakte ik het hummeltje direkt op (wat het daarna niet gemakkelijker maakte). Die dag was er net een hele troep binnengebracht die gedumpt waren in het Citadelpark te Gent. Zij lieten mij Kwik en Kwek zien, de laatste kwam direkt kopjes geven…ze waren flink verwaarloosd, maar ik was absoluut verkocht. Ontwormen had die keer echt een funktie. Wat volgde was een jaar het huis opsplitsen en eindeloze gangen naar de dierenarts. Vooral dat laatste drijft je tot wanhoop. Maar alle drie zijn het uiteindelijk sociale en gezonde katjes geworden. Het gevolg: ik wilde ze niet meer kwijt, kon ik niet na dit alles. Uiteindelijk zijn ze op een goede manier herplaatst via de CVAB-Elkie in Tholen. Alle drie zijn ze goed terecht gekomen. Het is fantastisch om een levend wezentje wat door toedoen van de mens naar de filistijnen is geholpen weer helemaal op te knappen. Nog mooier zou het zijn als dit niet nodig is.

Naast vele ander kortstondige avonturen. Kwam op een dag poes Delli aanlopen in Den Haag eerst een paar keer achter totdat zij op een dag aan de voordeur stond te miauwen. De bazin was, m.b.v. de chip, snel opgespoord maar wilde haar niet meer hebben waardoor zij op straat leefde. Daarvoor hadden zij haar langdurig opgesloten in de badkamer omdat zij niet overweg kon met de andere poes aldaar. Delli is nu in Montfort.

Na de verhuizing naar Scherpenisse werd ik geconfronteerd met een kattenopvang probleem in Bergen op Zoom; te weinig plaats in het asiel. Zo was er een “overlastgevende” buurtkat  die al jaren, tot ergernis van dezelfde buurt, in een poezenhuisje in de struiken woonde, alwaar een man haar te eten gaf. Hij kon haar echter niet in huis hebben. De poes, nu Mina, liep altijd mee als hij zijn hond uit liet. Het heeft heel lang geduurd voordat Mina vrijelijk ging rondlopen en aaibaar werd. Nu in Montfort wil ze konstant geaaid worden.

De volgende was een klein, schuw poesje die verzorgd werd door een man omdat zij altijd bij hem in de tuin ging zitten. De regel van het asiel aldaar is dat degene die eten geeft verantwoordelijk is. Een kat komt dan niet in aanmerking voor opvang. Naar de man kwam zij af-en-toe kopjes geven, maar sloeg op de vlucht bij anderen. Zij werd gevangen en gesteriliseerd. Omdat er een “verzorger” en geen plaats in het asiel was, heeft de dierenbescherming haar een dag na de operatie in de besneeuwde tuin gezet! Je snapt het al; s’morgens vroeg op 1e kerst heb ik haar opgehaald. Gemakkelijk was dat niet na al die lotgevallen. Dropje (dekt volledig de lading) mocht op adem komen in Scherpenisse. Maar gezien mijn budget moest ik een oplossing bedenken. De CVAB of Elkie wilde herplaatsen wel proberen. Omdat Dropje zo eigenzinnig als, inderdaad, een Droppi was kwam zij daar niet weg. Op een goede dag heb ik besloten haar weer terug te kopen omdat zij daar inmiddels als moeilijk plaatsbaar stond. Uiteindelijk heeft zij haar thuis bij een kennis van mij gevonden.

Als laatste kwam Bas, een enorme zwerfkater, uit Bergen op Zoom. Achtergelaten bij een verhuizing; alsof zo’n poes niet mee wil. Bas verdiende een thuis, was al te lang op straat. Hij kreeg wel te eten van een buurtverzorger. Niemand wilde hem opnemen vanwege zijn omvang. Bassie is een echt mannetje, wil meer aandacht dan de vrouwtjes en is de enige waar Rexi een beetje jaloers op is en vice versa. D.w.z. borstel ik de één dan moet ik de ander aaien. Een allemansvriend, ligt altijd ergens samen.

Hoewel ik graag meer zou willen doen. Is dat gezien de financiën onmogelijk. Daarnaast is er het immense probleem van de instroom. Naast het feit dat er jaarlijks duizenden katten worden afgeschoten door jagers worden er minimaal zoveel doorgedraaid bij de asielen. Hier kun je tegen zijn maar uiteindelijk zijn zij niet de bron van het kwaad. Dat is de mens. Een huisdier is geen wegwerp-speeltje voor een korte periode. Beestjes gaan nu eenmaal jaren mee, de verzorging brengt een aardige kostenpost mee. Veel gedomesticeerde katten redden het niet buiten, voor hun zou het humaner zijn om een spuitje te krijgen. Maar dat kost geld evenals laten opnemen door een asiel. Als mens heb je die verantwoordelijkheid op je genomen zou ik zeggen. Zolang alle gevolgen zich op de achtergrond afspelen blijft dit probleem in stand. Mijn visie.

Tot slot alle bij mij terechtgekomen “wilde”, niet gesocialiseerde en niet plaatsbare katten blijken uiteindelijk gewoon super lieve huiskatten te zijn.

Voor asielpoezen betaal je….maar dan zijn ze wel gechipt, geënt, gecheckt op ziektes en gesteriliseerd. Mina heb ik dat trajekt laten doorlopen omdat het een hoop geld scheelt. Asielen hebben hun eigen afspraken met dierenartsen.

Ik heb altijd op het standpunt van verzekeren gestaan, zeker voor opvangpoezen. Vanwege de kosten en omdat ze niet verder komen als de kattenren ben ik daar op teruggekomen. Rexi is een ander verhaal. Hij zit al jaren tot volle tevredenheid bij Proteq.

Mijn beleid bij de poezen: vlooien 1x voor de zomer, inenting hooguit 1x in de drie jaar (jaarlijks is nergens voor nodig), ontwormen 1x per jaar. Daarnaast geef ik wat vanuit mij gezien goed voer is: zonder suiker en granen. Rexi heeft een vlooien en tekenband , 2x per jaar ontwormd en jaarlijks ingeënt vanwege alle buitenkontakten.